اولین اصل برای گزینش جملاتی برای استارت سخنرانی، یافتن تناسب و رابطه با موردها پایین:
مسئله سخنرانی
مخاطبان سخنرانی
شخصیت سخنران
اطراف
هم اکنون و هوا و فرصت خاص
و….
استارت سخنرانی با اسم آفریدگار یا این که با درود؟
اکثری از دوستان این پرسش را داراست که آیا می بایست سخنرانی را با اسم معبود استارت کرد یا این که با درود؟
حتماً در صورتیکه کتابهای فراگیری سخنرانی به گویش انگلیسی را بازرسی فرمائید خواهید مشاهده کرد که دراین موضوعات ابداً نوشتهای نیست و آنان حداکثر پیشنهاد مینمایند که یک درود بسیار کوتاه با مخاطبان داشته باشیم.
ولی حقیقت این میباشد که فضای خیالی و فرهنگی ما در کشورمان بسیار متعدد میباشد و از همین رو بسیار متداول میباشد که سخنرانیها خیر صرفا با اسم و حافظه آفریدگار متعال استارت میشوند، بلکه عموماً پیشگفتار وقت گیر نیز داراست!
این که سخنرانی را با یادی از آفریدگار استارت کنیم بسیار زیباست البته بایستی یادمان باشد که از مقدمات وقتگیر و غیر مرتبط مستقلً جلوگیری کنیم. معمولاً بعد از ذکر شعر، آیه، حدیث و … درود با استفاده کننده
آغاز سخنرانی با آیه
یکیاز متداولترین طریقها برای استارت سخنرانی، به کارگیری از آیه و یا این که آیاتی از قران مهربان میباشد. در حالتیکه در سخنرانیهای مذهبی حضور داشته باشید قطعاً این آیه را بارها شنیدهاید:
بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ
رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی وَ یَسِّرْ لِی أَمْرِی وَ احْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسانِی یَفْقَهُوا قَوْلِی
پروردگارا سینهام را گشاده دار، و شغل را بر اینجانب راحت کن، گره از زبانم بگشاى تا سخنم را فهم نمایند، (مشاهده در تعبیر المیزان)
این آیه 25 سوره طه میباشد و به هنگامی اشاره دارااست که حضرت موسی قصد دارااست به ملاقات فرعون بروند و حضرت موسی از معبود اینگونه درخواستی داراهستند. (ولی اینجانب دراین مورد صحبتی دارم که درباره ی آن مطمئن نیستم و از دوستان مالک حیث درین ارتباط یاری می خواهم(
حس میکنم این آیه اعلام کرد و گوی عبد معبود با خدا میباشد و قرار وجود ندارد که در اولِ سخنرانی خوانده خواهد شد بلکه می بایست سخنران در دل خویش و با خدای خویش آن را مناجات نماید. همان طور که حضرت موسی این آیه را جلوی فرعون نخواند و در دل خودش و با خدای خویش مطرح کرد. هرچند در این باره اینجانب صاحب و مالک لحاظ نیستم و به طبعً ایده ها شمارا دراین ذکر خواستارم.)
اولین اصل برای گزینش جملاتی برای استارت سخنرانی، یافتن تناسب و رابطه با موردها پایین:
مسئله سخنرانی
مخاطبان سخنرانی
شخصیت سخنران
اطراف
هم اکنون و هوا و فرصت خاص
و….
استارت سخنرانی با اسم آفریدگار یا این که با درود؟
اکثری از دوستان این پرسش را داراست که آیا می بایست سخنرانی را با اسم معبود استارت کرد یا این که با درود؟
حتماً در صورتیکه کتابهای فراگیری سخنرانی به گویش انگلیسی را بازرسی فرمائید خواهید مشاهده کرد که دراین موضوعات ابداً نوشتهای نیست و آنان حداکثر پیشنهاد مینمایند که یک درود بسیار کوتاه با مخاطبان داشته باشیم.
ولی حقیقت این میباشد که فضای خیالی و فرهنگی ما در کشورمان بسیار متعدد میباشد و از همین رو بسیار متداول میباشد که سخنرانیها خیر صرفا با اسم و حافظه آفریدگار متعال استارت میشوند، بلکه عموماً پیشگفتار وقت گیر نیز داراست!
این که سخنرانی را با یادی از آفریدگار استارت کنیم بسیار زیباست البته بایستی یادمان باشد که از مقدمات وقتگیر و غیر مرتبط مستقلً جلوگیری کنیم. معمولاً بعد از ذکر شعر، آیه، حدیث و … درود با استفاده کننده
آغاز سخنرانی با آیه
یکیاز متداولترین طریقها برای استارت سخنرانی، به کارگیری از آیه و یا این که آیاتی از قران مهربان میباشد. در حالتیکه در سخنرانیهای مذهبی حضور داشته باشید قطعاً این آیه را بارها شنیدهاید:
بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ
رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی وَ یَسِّرْ لِی أَمْرِی وَ احْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسانِی یَفْقَهُوا قَوْلِی
پروردگارا سینهام را گشاده دار، و شغل را بر اینجانب راحت کن، گره از زبانم بگشاى تا سخنم را فهم نمایند، (مشاهده در تعبیر المیزان)
این آیه 25 سوره طه میباشد و به هنگامی اشاره دارااست که حضرت موسی قصد دارااست به ملاقات فرعون بروند و حضرت موسی از معبود اینگونه درخواستی داراهستند. (ولی اینجانب دراین مورد صحبتی دارم که درباره ی آن مطمئن نیستم و از دوستان مالک حیث درین ارتباط یاری می خواهم(
حس میکنم این آیه اعلام کرد و گوی عبد معبود با خدا میباشد و قرار وجود ندارد که در اولِ سخنرانی خوانده خواهد شد بلکه می بایست سخنران در دل خویش و با خدای خویش آن را مناجات نماید. همان طور که حضرت موسی این آیه را جلوی فرعون نخواند و در دل خودش و با خدای خویش مطرح کرد. هرچند در این باره اینجانب صاحب و مالک لحاظ نیستم و به طبعً ایده ها شمارا دراین ذکر خواستارم.)
برترین سخنرانی های تاریخ